Thomas heeft de slechte gewoonte zich helemaal onder de dekens te verstoppen en zo in slaap te vallen. Gelukkig heeft hij ook de reflex in zijn slaap op zoek te gaan naar frisse lucht…

Happen naar lucht

Vandaag in het stadspark: (echt waar)
Drie stadsarbeiders vernissen de bankjes. Eentje hield de pot vast, eentje streek eens heel vluchtig over de bank en de derde keek ernaar. Tja, waarschijnlijk hadden ze op de technische dienst maar één pot en één borstel.

Zei ik al dat ik samen met Mieke en tante Mia in het park was om er te supporteren voor Thomas. De jaarlijkse sponsorloop van de school vond vandaag al plaats. 20 rondjes heeft onze kleine vriend er afgehaspeld. Ah ja, ge zou wel zot zijn om er meer te lopen. De sponsors moesten er immers maar maximum 20 betalen (vorig jaar waren een aantal ouders blijkbaar bijna failliet…)

Update 16/09

We hebben ze allemaal!!!

Allemaal goed en wel, die sociale netwerksites. Alleen niet zo bevorderend voor het onderhouden van je weblog. Als je in een kort zinnetje met je mobiele telefoon vlug effe kan posten wat je die dag van plan bent of al uitgespookt hebt, wat voor zin heeft het dan nog er (misschien wat uitgebreider) op terug te komen later op de dag?

Zo ben ik al van bij onze terugkomst uit Kreta van plan een klein verslagje van de vakantie op de weblog te plaatsen maar het komt er niet van, gewoon omdat ik het eigenlijk al allemaal gezegd heb.

Intussen is het nieuwe schooljaar alweer een week oud en valt er van alles te vertellen over de dagelijkse beslommeringen die onsvijf (of toch een enkeling hiervan) bezig houden: neen, niks van: eerst het verslagje van de vakantie op Kreta.

We werden (jaja sedert 4 augustus is het volledig verleden tijd) dit jaar allebei 40 en de kids wilden ook wel eens in een vliegtuig zitten. Vandaar dat we ons dit jaar eens wilden verwennen met een heuse vliegreis naar een mooi en warm eiland om er 14 dagen lang te genieten van zon, zee, rust en lekker eten. En opdat we niet naar onze portemonnaie moesten lopen zoeken als de kinderen zin kregen in een ijsje kozen we voor een all-in formule.

Awel, hoewel er zoals bij elke vakantie (alhoewel, vorig jaar…) wel wat dingen voor verbetering vatbaar zijn werd het globaal gezien en voltreffer. De kids hebben zich ongelooflijk goed geamuseerd. Wij kwamen met een paar excursies en een een paar mooie wandelingen ook aan onze trekken. Everybody happy!

Als je voor de eerste keer op Kreta komt bezoek je natuurlijk Knossos. Combineer dit met een bezoekje aan Heraklion en je hebt direct dé type-excursie op Kreta. Beetje opfrissen van de culturele bagage kan nooit kwaad.

We brachten ook een bezoekje aan Spinalonga, een eilandje voor de baai van Elounda, vooral bekend als het melaatseneiland. Tot halverwege de 20ste eeuw was hier nog een leprakolonie gevestigd. In plaats van het eilandje te verkopen voor de bouw van een casino besloten de Grieken het te beschermen als cultureel erfgoed. Wellicht brengt het momenteel meer op dan enig casino ooit zou kunnen….

Kreta heeft een aantal bekende kloofwandelingen. Bovenaan op het lijstje van wandelaars heb je de Samariakloof en de Imbroskloof. Wij zaten spijtig genoeg aan de verkeerde kant van Kreta om deze “gorges” te kunnen verkennen. We besloten dan maar genoegen te nemen met de vallei der doden. De nekron kloof “verbindt” (althans voor wandelaars) het dorpje Zakros met Kato Zakros. Dit laatste “dorpje” is eigenlijk alleen tijdens het toeristisch seizoen bewoond. Je kan er dan een fris glaasje drinken en lekkere taramasalata eten na je wandeling. Dat laatste is hét overstatement van de eeuw: Mieke en ik waren ooit in Griekenland. Dit lekkere voorgerecht met als hoofdingrediënt kabeljauwkuit (viseitjes dus) was ons bijgebleven maar de herinnering leek in de verste verte niet op hetgeen we in Kato Zakors voorgeschoteld kregen. Om maar te zwijgen van de smaak…

Je begrijpt dat we tussendoor onze tijd in het hotel echt wel nodig hadden om op krachten te komen Zwembaden zat met keuze tussen zout -of zoetwater, glijbanen, aquagym, waterpolo,… Het hotel lag spijtig niet in een baai hetgeen maakte dat de zee er altijd wel wat ruw was. Leuk voor de jetski minder leuk voor het zwemmen.

Wat de foto’s betreft heb ik het me gemakkelijk gemaakt en een setje op Flickr toegevoegd.

Voor diegenen die hier zoeken naar onze vakantiebelevenissen even deze link: www.twitter.com/onsvijf
Een verslagje met een iets betere kwaliteit van foto’s volgt later.
Het is het leukst een twitter account aan te maken en ons te volgen (follow “onsvijf”)
Tot binnenkort.

Het zag er niet super uit, het weer. Desondanks besloten we vandaag met z’n vijven de Lesse te gaan afdalen. Onderweg naar Anseremme nog de ene stortbui na de andere. Zei ik al dat we de regenjassen vergeten waren?

Met wat vertraging op schema (wat lang moeten wachten op de bus – De Tec is de Lijn niet hé) zaten we rond drie uur in onze kayak. Eenmaal in het water is er geen druppel meer gevallen. En toch waren we nat …

Waaaw. Tijdens zijn vijfde zwemles zwemt onze jongste spruit maar liefst 25 meter oftewel EEN HEEEELE LENGTE ! (Hij zal het niet van zijne pa hebben.) En het heeft me maar twee snoepjes gekost!

Ik hou het voorlopig al een weekje vol: dagelijks wordt er een half uurtje gesport. Fietsen en joggen, elk om de andere dag. Heel langzaam voel ik dat het beter en beter gaat. Of ik maak het mezelf wijs.
Sander is vandaag vertrokken naar Massembre. Op “splash & fun”-kamp. In bus 2 zat hij. Zijn vrienden zaten in de andere bus. Beetje zielig eigenlijk. Maar ik ben er zeker van dat vooraleer ze ginder toekomen hij er alweer een paar vrienden bij zal hebben.
Thomas heeft er vandaag zijn tweede zwemles opzitten. Zijn bandjes zijn al half plat. Hij is er trots op, onze vedet.

We hebben het hier de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Zo laat het verslag van de wedstrijd leerkrachten-leerlingen, dé match waarbij naar traditie het schooljaar op de Catharinaschool wordt afgesloten en waarbij de leerlingen de kans krijgen hun meesters eens een poepie te laten ruiken, al weer even op zich wachten. 

Nu ja, misschien komt dit ook wel omdat er weinig roemrijks te verkondigen valt. Voor de leerlingen dan toch. Ze werden genadeloos afgeslacht (6-2) door de veteranenploeg van de meesters. Spijtig genoeg slaagden ze er niet in de stunt van vorig jaar te herhalen (3-2 voor de leerlingen als ik het me goed herinner). Het viel op dat de meesters er ongetwijfeld een afzonderingetje of twee (drie) hadden opzitten, om nog maar te zwijgen van al die geheime trainingen. Jawel heren: hier stond waarachtig een ploeg!

Aan de andere kant stond ook wel een ploeg, maar deze was nog onder de indruk van de zware examens hun opgelegd door … de meesters.

Geen wonder dat het hun allemaal wat snel ging. Misschien waren ze al met hun hoofd bij de erehaag die hen kortelings zowiezo te beurt zou vallen? Het uitzwaaien van de zesdejaars gebeurt immers al even traditioneel steevast op de laatste schooldag. We wensen ze allemaal veel succes in hun verdere studies.

Hij was er al weken van aan’t spreken: zijn verjaardagsfeestje. We konden er dus echt wel niet onderuit. Zijn beste vriend moest vandaag als bruidskindje aantreden, vandaar dat we er uiteindelijk voor kozen gisteren zijn vrienden samen met hem van school te halen en er een after-school-party van te maken. Een leuke spelletjescompetitie werd afgesloten met een etentje in zijn favoriete restaurant.

Straks is er alweer feest: de tantes en nonkels komen hem nog maar eens een kroon op zijn hoofd zetten.

Update: naar jaarlijkse traditie: